Dagboek

Aantal berichten: 50
Ga naar:   

Presentatie Tikkie Ster

29 augustus 2017
Alleen m'n zenuwen delen, is niet de bedoeling natuurlijk. Ik wil jullie ook laten weten hoe het gisteren is gegaan. Ik was echt behoorlijk zenuwachtig gistermorgen, maar gek genoeg, hoe dichter het bij kwam, hoe meer de zenuwen zakten. Het was nog wel een uitdaging om bij het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht te komen. Waar we dachten dat de bus vertrok, daar vertrok ie dus niet. Nou ja, gelukkig ging de bus om de vier minuten, dus mogelijkheden genoeg. We waren echt heel erg op tijd in het WKZ. Dus de boel maar een beetje verkend, gezocht waar we moesten zijn. Dat was erg makkelijk te vinden, gelukkig. Wat een bijzondere mensen mogen ontmoeten. Nieuwe mensen, oude bekenden, nieuwe bekenden... Er was ook van alles wat, cardiologen, verpleegkundigen, pedagogisch medewerkers, een aantal van de Hart en Vaatgroep, ouders van wie het kindje is overleden, ouders waarvan het kindje nog leeft, maar die dit project een heel warm hart toedragen en dan ben ik vast nog wat vergeten.

Het programma was als volgt:

* 15.30u Ontvangst
* 15.45u Welkom door Anke Vervoord, directeur De Hart&Vaatgroep
* 15.55u Presentatie Tikkie Ster door Anita Witzier en ouders van Emma
* 16.15u Ervaringsverhaal Els Buil Bruna-Kupers, moeder van Ylena
* 16.45u Palliatieve zorg en rouwverwerking bij kindercardiologie, dr. Ingrid Frohn
* 17.15u Afsluiting met drankje

De Presentatie van de Tikkie Ster en het overhandigen ervan aan de ouders van Emma door Anita Witzier, was behoorlijk emotioneel... En toen moest ik nog... Best een dingetje voor dat moment. Zodra ik 'moest', ging het ook wel weer trouwens.
Ons verhaal vertellen in een notendop vertellen, is best lastig. Het is me wel gelukt hoor ;-) maar achteraf had ik nog wel iets van 'oh ja, dat had ik nog kunnen vertellen, hmmm dat ben ik vergeten, etc'. Alleen maar positieve reacties gehad, mensen die onder de indruk waren van ons verhaal, de kracht die ik er schijnbaar in uitstraalde. Ach, vraag me naar m'n kinderen en ik klets de oren van je hoofd ;-)
Het verhaal van kindercardioloog Ingrid was ook erg indrukwekkend en zeker een eye-opener. Ik wilde dat daar meer aandacht voor was geweest tijdens het hele proces met Ylena. Ze zei heel treffend 'rouwverwerking begint niet als het kindje is overleden'. En dat is ook zo, het begint al heel veel eerder...

Al met al een bijzondere dag waar ik heel dankbaar voor ben. Een prachtige Tikkie Ster gekregen, al hoop ik dat ze er nooit meer eentje hoeven uitgeven.

 

Spanning

28 augustus 2017
Hoi lief, mooi poppetje, de spanning begint nu toch wel wat te komen. De uitreiking van de Tikkie-Ster. De laatste Tikkie aan jouw ringen 

Zal het allemaal goed gaan morgen? Kan ik dit eigenlijk wel? Durf ik dit eigenlijk wel? Als ik maar uit m'n woorden kan komen... Tuurlijk kan en durf ik dit! *zit zichzelf heel veel moed in te praten* Maar pffff wat is dit weer buiten m'n comfortzone. Ik vond spreekbeurten op school altijd al verschrikkelijk en dat was dan nog voor mensen die ik kende...

 
Dit gaat natuurlijk over jou, dat is de moeilijkheid ook niet. Het idee om voor een groepje mensen te staan, dat is meer de moeilijkheid. Maar goed, ik heb ja gezegd, dus ik ga ervoor! Ik neem wat spulletjes van jou mee, je Tikkie-ringen, het bijbehorende dagboekje en jouw boek. Gewoon wat houvast voor mezelf. En ik neem Regina mee voor de morele ondersteuning 

Lieve schat, ik ga dit gewoon doen, voor jou!

Presentatie Tikkie Ster...

09 augustus 2017
Hey klein, mooi, lief meisje! Vorig jaar heb je me heel ver buiten m'n comfortzone gebracht, door mee te doen aan het televisieprogramma 'Ik mis je'. Achteraf gezien viel dat heel erg mee. De mensen waren lief en meelevend. Kleine setting; presentator, iemand van het beeld, iemand van het geluid en iemand die alles in de gaten hield...

Aan het eind van de maand (29 augustus) heb je het weer voor elkaar. Nog zo'n buiten m'n comfortzone-dingetje of eigenlijk is het best wel een 'ding'. Deze keer ga ik ons verhaal vertellen voor een grotere groep mensen. Die dag wordt de Tikkie Ster gepresenteerd. Een afsluitende Tikkie voor aan je Tikkie ring. Deze is speciaal ontwikkeld als afsluiting en herinnering aan de ‘avonturen’/reis van een overleden kind met een hartaandoening.

Spannend poppemeisje... Over jou vertellen is geen probleem, maar voor een zaal met mensen... is wat minder makkelijk. Nou ja, het gaat wel goed komen, zoals bijna alles dat is 

https://www.hartstichting.nl/hartvrienden/tikkiering


 

Vier jaar

23 januari 2017
Een meisje van vier

Hoe had het moeten zijn?
Een meisje van drie, dat enthousiast en opgewonden ging slapen...
Een meisje van drie, dat honderd keer uit haar bedje kwam...
Ze kon niet slapen.

De volgende ochtend te vroeg wakker...
Een meisje van vier dat te springen als ze de slingers ziet...
Een meisje van vier, dat ongeduldig haar cadeautjes uitpakt.

Een meisje van vier, dat staat te dansen bij de deur als de bel gaat...
Een meisje van vier, dat blij de visite tegemoet rent.

Een meisje van vier, dat onvermoeibaar is...
Een meisje van vier, dat staat te stuiteren om de kaarsjes op de mooie taart uit te blazen.

Een meisje van vier, dat eindelijk naar school mag...
Een meisje van vier, dat nooit vier gaat worden.

Een meisje van vier, dat altijd tien maanden en dertien dagen zal blijven...
Een meisje van vier... och wat hadden we je verjaardag graag willen vieren.

Een meisje van vier...
Niet meer hier...

Lieve, lieve Ylena, hoe anders had het moeten zijn. Hoe graag hadden we je nog hier gehad.
We missen je zo verschrikkelijk, dat houden van pijn doet. Elke dag een beetje verder bij jou vandaan, elke dag weer een stukje dichter bij jou.

Lief poppemeisje, ga je er een knallend feest van maken boven? Met alle lieve mensen die daar al bij je zijn... Ga je genieten van al het moois?

Een hele dikke kus van papa, mama en Mireia

36 maanden

06 december 2016
Drie jaar geleden…

Waarom vliegt een jaar voorbij als was het een dag
Waarom vliegen de maanden voorbij als waren het weken
Waarom lijkt de tijd nu dubbel zo snel te gaan
Waarom…

Waarom wordt het verdriet niet makkelijker, alleen maar zwaarder
Waarom wordt het gemis niet kleiner, alleen maar groter
Waarom wordt de pijn niet minder, alleen maar erger
Waarom…

Waarom schijnt de zon niet meer zo mooi als tevoren
Waarom lijkt alles zijn mooie glans verloren
Waarom lijkt alles zo dof en donker
Waarom…

Komt er ooit weer een sprankje licht aan de horizon
Komt er ooit weer een reden om echt te leven
Komt er ooit weer blijdschap in de winterzon
Komt er ooit weer…

(6 december 2014 voor jou geschreven meiske)

Inmiddels vraag ik me maar niet meer af 'waarom', een antwoord daarop krijg ik niet.
Ja, dat sprankje licht is gekomen, ook een reden om weer echt te leven, evenals blijdschap. De glans is weer een beetje terug, zoals het was, wordt het nooit meer, maar zo dof en donker is het niet meer.

Lieve Ylena, 36 maanden bij ons vandaan... Het klinkt zo lang, maar het is zo kort.
Lieve Mireia, 14 maanden bij ons. Wat zijn we hier blij mee en dankbaar voor.
M'n kleine broertje wordt vandaag 30 jaar...

6 december een dag vol tegenstrijdigheden. Verdriet, gemis, pijn, blijdschap, dankbaarheid, ze strijden allemaal om een plekje. Uiteindelijk overheerst de dankbaarheid <3

Lieve Ylena, wat word je gemist 💖 Wat heb je een leegte achter gelaten, maar wat heb je ons veel geleerd. Dat nemen we voor altijd met ons mee. Liefde, never give up, be strong, take care, believe in miracles (Mireia betekent wonder), heb lief zonder grenzen, fight for what you want, fight for life, wees dankbaar voor wat je hebt...